Rodzaje nawigacji
Wyjazd na południe. Dwa i pół dnia asfaltu, aż do morza, potem przedpołudnie na polu wydm, gdzie na żadnej mapie nie ma drogi, a wieczorem znowu asfalt, pod sam hotel. Trzy zupełnie różne rodzaje prowadzenia. Jeden plan.
Aplikacja nie pyta, w jakim jesteś trybie. Pyta tylko o jedno: czego się teraz trzymasz?
Trzymasz się dróg: trasa z charakterem
Normalka, to, co potrafi każda aplikacja nawigacyjna: drogi, które są na mapie, zapowiedzi skrętów, nowa trasa, kiedy skręcisz nie tam. Ciekawie robi się dopiero przy pytaniu, którymi drogami.
Gdy jest kilka sensownych dróg, trasa wybiera tę z mniejszą liczbą świateł i rond, a aglomeracje zostawia z boku. Dużego nadkładania drogi w zamian nie robi.
Kręte odcinki bierze chętnie - liczy się ich jakość, nie kreski na liście: agrafka to co innego niż długi łuk, a rondo to nie zakręt. Krajobraz liczy się razem z nimi.
Z zasięgiem trasę liczą nasze serwery, a tam o każdej drodze leży więcej wiedzy niż w telefonie. Bez zasięgu liczy sam telefon. Profil zostaje, jaki jest: Tourer zostaje Tourerem, Adventure zostaje Adventure. Tyle że telefon zna drogi, a nie zna zakrętów, widoków i innych szczegółów.
Cztery profile dla motocykla
Do wyboru są cztery profile, wybierane na trasę.
Fast - pierwszy i ostatni dzień wyprawy wielodniowej. Fast niezawodnie i szybko wywozi cię z domu, a na końcu z powrotem, mniej więcej tak, jak jechałby samochód ze zwykłą nawigacją, autostrada wliczona. Tylko tam, gdzie jest wybór, bierze wariant z mniejszą liczbą świateł, mniejszą aglomeracją i, jeśli się trafi, ładniejszy. Dodatkowych objazdów nie robi.
Tourer - to, po co kupiłeś ten motocykl. Droga zamiast autostrady, linia, którą pojechałby miejscowy, z zakrętami i widokami.
Adventure Light - pod opony 80/20 albo 70/30. Asfalt jako baza, szuter chętnie, ale z umiarem. Dla tego, kto nie chce spędzić całego dnia na szutrze ze swoim 280-kilogramowym motocyklem, a też się go nie boi.
Adventure - pod opony 50/50, i osobny tryb. Adventure nie pyta, jak szybka jest droga, tylko jaka jest. Dlatego bierze szutrówkę tam, gdzie inne biorą asfalt. I dlatego godzina przyjazdu jest tu zgrubnym wskaźnikiem, nie terminem.
Plany można zmienić także w drodze. Jazda trwa dalej, nagrywanie też: ustawiasz następny cel, wybierasz pasujący profil i jedziesz. Fast do granicy, Tourer przez przełęcz, NoRoad w pole wydm.
Offroad to zwykle off-asfalt
To, co większość nazywa offroadem, to właściwie off-asfalt: szutry, szutrówki, drogi gruntowe, które są na mapie. Dokładnie to robi Adventure, z całkiem zwyczajną trasą i zapowiedziami skrętów.
Co Adventure potrafi, pokazuje tam, gdzie kraj na to pozwala. Czy wolno ci pojechać szutrem, nie stoi bowiem na mapie, tylko przy drodze i w przepisach kraju. Wiele krajów chroni wszystko poza wyznaczonymi trasami, niektóre bardzo surowo. Na końcu liczy się znak i prawo, nie trasa.
Bez drogi: NoRoad, nawigacja po azymucie
Offroad, wzięty dosłownie: poza drogą, nie tylko poza asfaltem.
Są okolice, w których nie kończy się droga, tylko kompetencje mapy. Pustynia. Step. Wyschnięte koryto rzeki. Pole wydm, które za tydzień wygląda inaczej. Sahara, Mongolia.
Na takie okolice jest NoRoad, a także dla każdego, kto nie chce tam przewijać papierowego roadbooka przy kierownicy. Stawiasz punkt, ustawiasz na niego azymut i ścieżki szukasz sam. NoRoad nie liczy trasy, bo nie ma czego liczyć. Na mapie leży linia do następnego punktu, a do niej odległość w linii prostej. Żadnej zapowiedzi skrętu, żadnego przyciągania do drogi, której nie ma. Punkt jest osiągnięty, gdy jesteś dość blisko, a co znaczy dość blisko, ustawiasz sam.
Między domami i ulicami nie ma to sensu, chyba że bawisz się w podchody. Kto jeździ w takich okolicach, dawno wie, co ten tryb robi. Kto nie, pewnie go nie potrzebuje.
Własna linia: ślad GPX do przejechania
Masz plik GPX. Z forum, od kumpla, z dziesięciu lat zbierania tras. Są na to trzy drogi.
Jako trasa. Aplikacja robi z linii punkty trasy, a twój profil liczy odcinek pomiędzy nimi. Jeśli trasa w którymś miejscu odchodzi od linii, przestawiasz tam kilka punktów albo bierzesz inny profil, aż się zgodzi. Postawione punkty możesz od razu dopasować do własnego gustu. Zamknięcia z datą, które stoją na mapie, obowiązują: przez przełęcz z zimowym zamknięciem w grudniu trasy nie ma, przy planowaniu w lipcu jest.
Jako wzór. Wyświetlasz linię na mapie i obok planujesz własną trasę, z własnymi punktami.
Jako linia: TraceRide. Linię jedziesz sam, aplikacja kładzie ją na drogi i zapowiada ci skręty. Cudza linia to coś innego niż zaplanowana trasa: nie ma następnego punktu. Jest tylko linia.
Dlatego gdy z niej zjedziesz - remont, kawa, zły znak - nie dzieje się to, co znasz. Żadnej nowej trasy. Żadnego „zawróć”. Dostajesz drogę z powrotem na linię, i to do przodu: w punkt, który masz przed sobą, a nie tam, gdzie zjechałeś. Kto kiedyś dostał od nawigacji rozkaz powrotu o dwadzieścia kilometrów, które dopiero co przejechał, wie, dlaczego to cała różnica.
Jeśli linii nie da się położyć na drogach, jedziesz nią jak w NoRoad, bez zapowiedzi skrętów. Aplikacja mówi ci to bez pytania.
Na styku: etapy, warianty, wyprawa wielodniowa
Teraz ta część, na którą branża nie ma nazwy.
Podróż leży w aplikacji jako folder. W środku są zaplanowane etapy, trasy zapasowe, cała struktura wyprawy wielodniowej. Każdy odcinek niesie własny rodzaj: dojazd jako Fast, pole wydm jako NoRoad, wieczór jako Tourer pod sam hotel. Nawet linia GPX może być ogniwem łańcucha.
Gdy folder przełącza dalej, na końcu dojazdu nie kończy się jazda, tylko odcinek. Następny się ładuje i prowadzi dalej. Żadnego okienka, żadnego pytania, żadnego „czy na pewno”. Na stacji stajesz dlatego, że chcesz zatankować, a nie dlatego, że oprogramowanie ma pytanie.
I warianty. W domu rzadko planuje się jedną trasę. Planuje się trzy. Tę ładną, przez przełęcz. Tę krótką, na wypadek, gdyby po czterech dniach tyłek miał inne zdanie niż głowa. Tę doliną, bo od czwartku prognoza albo kłamie, albo nie.
Wszystkie trzy leżą w tym samym folderze. Aktywna jest zawsze tylko jedna, pozostałe są odstawione i łańcuch je pomija. Nie skasowane, tylko na bok. Wieczorem w hotelu, piwo obok: jedną wyłączasz, drugą włączasz. Rano aplikacja poprowadzi cię tą, którą wybrałeś, a resztę zachowa na pojutrze.
Dwóch rzeczy aplikacja przy tym wyraźnie nie robi. Nigdy nie przestawia twojej kolejności. I sama niczego nie pomija: jeśli następny odcinek zaczyna się kawałek dalej, powie ci o tym i mimo to go załaduje. Folder zbudowałeś ty, nie ona. Jak, opisuje podręcznik w rozdziale Planowanie wyprawy wielodniowej.
W grupie
Przy jeździe grupowej ten, kto prowadzi grupę, rozsyła aktualną trasę wszystkim. Każdy jedzie nią z własną aplikacją i słyszy własne komunikaty. Kto odpadnie, utknie na światłach albo źle skręci, tego jego aplikacja prowadzi z powrotem na trasę grupy, a więc do grupy.
Dzielenie się trasami: GPX i .mnav
Dzieli się poza aplikacją: na forum, mailem, w wiadomości, wszędzie tam, gdzie wymieniasz się z innymi trasami.
GPX radzi sobie z liniami. Z porządkiem już nie. Przy pojedynczej linii to wystarcza, a GPX zrozumie każdy.
Kto wysyła całą podróż, z etapami, śladami i trasami pomieszanymi i kolejnością, która coś znaczy, wysyła ją jako .mnav. Jedzie wtedy cały folder: struktura, kolejność, który wariant jest odstawiony i czy przełącza dalej. Odbiorca niczego nie układa od nowa. Jedzie albo na miejscu sam decyduje, który z zaplanowanych wariantów jest aktywny. Więcej w rozdziale GPX i .mnav.