GPX i .mnav: trasy do aplikacji i z niej
Trasa to plik. Nie link do naszego serwera, nie feed, nie profil, pod którym ktoś rozdaje łapki w górę. Plik wychodzi mailem, przez AirDrop, komunikatorem albo na forum, a dokąd trafia, decyduje menu udostępniania twojego telefonu.
Dwa formaty, dwa zadania
GPX rozumie każda nawigacja, każdy program do planowania i każde forum. Niesie pozycje i nazwy, nic więcej.
.mnav to nasz własny format: plik JSON, który może być też skompresowany gzipem (rozszerzenie zostaje .mnav). Niesie cały przepis: profil trasowania, typy punktów, czasy oczekiwania, a do tego foldery, kolejność, wyłączone wpisy i automatyczne przejście.
Praktyczna zasada: między dwoma telefonami z MotoNavigatorem jedzie .mnav. Wszystko inne dostaje GPX.
Otwieranie pliku
Dostarczenie. Na iPhonie stukasz plik w Plikach, Mailu albo Safari i wybierasz MotoNavigator jako cel. Na Androidzie droga nazywa się Otwórz za pomocą (stan na październik 2026). Bez objazdu da się to zrobić w aplikacji: Organizer → Trasy → Importuj trasę… otwiera wybór pliku. Czytane są .gpx i .mnav, nic poza tym. KML, FIT i podobne formaty aplikacja zostawia i mówi ci o tym.
Najpierw podgląd. Aplikacja czyta plik i pokazuje, co w nim siedzi: jakie trasy, jakie ślady z iloma punktami, ile POI, jaki program go zapisał i co nie przetrwa. Odznaczasz, czego nie chcesz. Zapis następuje dopiero po Importuj. Uszkodzony plik dostaje komunikat z własną nazwą.
Dokąd trafia. Wszystko ląduje w nowym folderze w zakładce Projekty, nazwanym tak, jak plik sam siebie nazywa, a jeśli nie, od nazwy pliku. Trasy leżą pod Trasy, ślady pod Ślady, POI pod POI; folder tylko na nie wskazuje. Twój otwarty plan zostaje nietknięty.
Co z GPX powstaje:
<wpt>staje się POI.<trk>staje się śladem, w całości.<rte>staje się trasą. Jeśli ma więcej punktów, niż przyjmie trasowanie, dostajesz obie rzeczy: linię jako ślad i nazwane punkty jako trasę.
Gęste ślady. Jeśli ślad ma więcej punktów, niż uniesie trasa, aplikacja pyta dokładnie raz: Zachowaj jako ślad albo Uprość do liczby, która stoi w oknie. Nic nie jest zaznaczone z góry, a Importuj zostaje wyłączone, dopóki nie odpowiesz.
Czego GPX nie zna. Postoje, zawracanie, czasy oczekiwania i profile nie występują w żadnym zwykłym pliku GPX. Zaimportowana trasa przychodzi więc bez profilu, jako NoRoad, a jej punkty są przejazdami. Wybierz w panelu trasy profil, a aplikacja przeliczy je po drogach. Postój i czas oczekiwania ustawiasz już ręcznie (Zrozumieć punkty trasy).
Jazda. Trasę jedziesz jak każdą inną. Ślad jedziesz przez Jedź tym śladem; jak aplikacja kładzie go na drogach albo prowadzi bez wskazówek skrętu, opisują Rodzaje nawigacji.
Wysyłanie trasy
W menu trasy, śladu albo folderu jest Udostępnij…, przy jeździe w zakładce Historia Eksportuj…. Przy trasie i śladzie aplikacja pyta o format. Okno mówi ci z góry, czego format nie zabiera, a potem, co tym razem naprawdę zostało. Folder zawsze wychodzi jako .mnav, bo GPX nie zna folderów. Potem przejmuje menu udostępniania telefonu. Aplikacja niczego nie wysyła na serwer. Więcej o przekazywaniu dalej jest w rozdziale Nagrywanie.
Co przy GPX zostaje:
- Trasa: profil, tryb startu, typy punktów i czasy oczekiwania. Jadą tylko pozycje i nazwy punktów.
- Ślad: komentarz. Wraca oznaczony jako ślad GPX.
- Jazda: wychodzi jako linia, uproszczona i z nazwą. Same pozycje.
Na urządzenie nawigacyjne
Urządzenia nawigacyjne czytają GPX. Z trasy plik zabiera punkty, nie drogę między nimi. Urządzenie z reguły samo liczy odcinek i może wybrać inne drogi niż aplikacja. Kto chce przypiąć linię na stałe, stawia więcej punktów, gęściej tam, gdzie to ważne: przełęcz, nie tunel. Jak urządzenie traktuje punkty, rozstrzyga urządzenie. Jak plik trafia na urządzenie (kabel, karta pamięci albo aplikacja producenta), opisuje jego instrukcja.
Cały folder
Wyprawę na kilka dni wysyłasz jako folder w formacie .mnav. Odbiorca dostaje strukturę, kolejność, wyłączone wpisy i przełącznik automatycznego przejścia. Budowa i obsługa są w rozdziale Planowanie wyprawy na kilka dni.