Opnemen en datasoevereiniteit

Wat opgeschreven wordt, wat niet — en van wie het is. Van jou.

Een opname is de grondstof van elk verhaal dat je later vertelt — archief, herinnering, bewijs. Twee principes: ze is van jou, en ze blijft rauw.

Wat er wordt opgenomen

• Locatie — zo vaak als de telefoon hem prijsgeeft (op de iPhone ongeveer één keer per seconde), ongepolijst en zonder hem achteraf op de weg te schuiven. Sta je 2 meter naast het asfalt, dan staat je punt 2 meter naast het asfalt. Eerlijke data, zonder make-up.
• Beweging — versnelling, draaisnelheid, magneetveld. Ruw, zoals de sensoren het aanleveren, en niet alvast dichtgerekend tot een koers. 25 keer per seconde, altijd. Geen op- en afschakelen naar de luim van de weg: de saaie seconde staat er net zo fijn op als de seconde waarin het spannend wordt.
• Luchtdruk — als de telefoon een barometer heeft, ongeveer één keer per seconde. De hoogte rekenen we later zelf uit die ruwe druk, in plaats van het kant-en-klare getal van het systeem over te nemen.

Pauze

Je pauzeert zelf. Er is geen automaat die voor jou uitmaakt wanneer een rit voorbij is — een file is geen pauze, en een lange koffie is geen rit.

Een pauze zet de opname ook echt stil: er wordt niets meer weggeschreven, en de sensoren die alleen voor de opname draaien gaan uit. Geen data in andermans huiskamer, geen data bij de koffiestop. Je locatie loopt door — de kaart onder je moet het tenslotte blijven doen — alleen belandt die in geen enkel bestand. En ze gaat ook naar niemand toe: in een groepsrit zien de anderen je als gepauzeerd staan, niet als een stip die door het dorp dwaalt.

De pauze zelf wordt genoteerd, met begin en eind. Daarmee scheid je later echte rijtijd van sta-tijd — de cijfers liegen niet, ook als de groep dat wel doet.

Doorgeven

Drie wegen naar buiten, elk met een eigen doel:

• In de groepsrit deelt de gastheer de route rechtstreeks met de hele club. Geen bestand, geen omweg.
• Als .mnav — ons open uitwisselingsformaat, en de beste keuze als de andere kant het kan lezen. Je spoor gaat er onveranderd uit, punt voor punt, nooit uitgedund — en het onthoudt waar het vandaan komt. GPX wist die herkomst niet, GPX schrijft er overheen: wat eenmaal door GPX is gegaan, komt terug als een geïmporteerd spoor van iemand anders, wat het daarvoor ook was. Ben je aan het plannen in plaats van aan het rijden, dan houdt .mnav bovendien alles vast waar GPX geen vakje voor heeft — mappen, dezelfde route in meerdere projecten, het verschil tussen doorrijden en stoppen, wachttijden, het routeprofiel. In GPX is dat weg — en je krijgt er geen waarschuwing bij.
• Als GPX — voor al het andere. Elk navigatiesysteem en elk portaal leest het, en voor een kale opname van je route is dat prima genoeg.

De weg naar buiten is het deelmenu van je telefoon: forum, mail, AirDrop, je eigen cloud. Een feed in de app is er met opzet niet — wat je deelt, gaat via de kanalen die je toch al vertrouwt.