Een kamer binnen een uur
In Ancona val je niet van de veerboot af. Je wordt erdoor uitgescheiden.
Zes uur ’s ochtends, motorgeluid, omroep in twee talen, tl-licht op het autodek dat je vertelt hoe je eruitziet. Een paar uur slaap, de rest half wakker tussen scheepsdiesel en een kind dat op een gegeven moment iets belangrijks mee te delen had. Vierentwintig uur niet gedoucht. Zout in je gezicht, zout in je haar, vermoedelijk ook zout in je jas.
En dan, tegen zeven uur, het eerste wat je ziet als de klep opengaat: een industriehaven. Ancona heeft een mooie kant, maar die laat het je om zeven uur ’s ochtends niet zien vanaf de helling. Vanaf de helling laat het je containers, kranen, vrachtwagenstroken, douanehokjes zien en een verkeersstroom waarin een motor met twee mensen en bagage het zwakste element is.
De eerste beslissing van de dag was daarom ook de enige juiste: eruit.
Geen koffie zoeken in de haven. Niet “even de oude binnenstad”. Weg uit dat gedrocht, over de autoweg die daar parallel aan het strand naar het noorden loopt, de betonnen gang uit, tot rechts water was en links niets meer dat je iets wil verkopen. Twee dagen lang hadden we deze zee van de andere kant gezien. Nu lag hij rechts van ons.
De veerboot naar Italië was Lisa’s idee geweest. Het strand was van mij. Bij Fano - ruim veertig kilometer, met een paar plaatsen ertussen - zocht ik een afslag, welke dan ook, en reed naar beneden, naar het water. We stopten bij het strand, ik dronk een energydrink.
En toen zag ik het hotel. In mijn herinnering een betonnen bunker die betere tijden had gekend. Op de foto ziet hij er helemaal niet zo erg uit. Wel direct aan het strand: de ingang uit, en geen tien meter verder zandstrand. “Oh, daar is een hotel, ik ga even naar binnen.”
Het was kort voor achten. Inchecken kan om vijftien uur. Wereldwijd.
Ik ging toch naar binnen. Twee motorrijders in volle uitrusting, bezweet, met zout bekorst, met de gezichtsuitdrukking van mensen die een nacht op een veerbootdek hebben doorgebracht. Ik vroeg het. De man aan de receptie keek ons ongeveer twee seconden aan. Hij sprak geen Engels, ik geen Italiaans. Op de een of andere manier was toch duidelijk wat hij bedoelde: over een uur konden we een kamer krijgen.
Geen meerprijs. Geen toeslag voor vroeg inchecken. Geen opgetrokken wenkbrauw. Hij had besloten dat twee mensen die er zo uitzien een wasbeurt nodig hebben, en dat een kamer die ’s ochtends leegstaat niet tot vijftien uur leeg hoeft te staan.
Een uur later hadden we de kamer. Binnen was het hotel mooi en modern. De douche was de beste van mijn leven. Al is na een nacht op het open dek en de vloer, na het zweten in Kroatië en de zoute lucht elke douche de beste ter wereld.
Daarna: powernap. Twee uur, rolluiken dicht, ventilator aan, de zee als geluidskulisse.
’s Middags dan het strand. Het was bijna leeg, naar schatting voor tien procent bezet. Rust, na zoveel kilometers en zo’n nacht.
We hebben niets gedaan. Vijf uur lang. Geen programma, geen bezienswaardigheid, geen foto van een kerk. In het water gestaan, er weer uit, gelegen, gepraat, niet gepraat, en op een gegeven moment ging de zon onder.
Dat was de dag waarop van een rit een vakantie werd.
Dag 5 in cijfers
| Wat | Waarde |
|---|---|
| Afstand | 42 km |
| Start | Veerhaven van Ancona |
| Bestemming | Hotel aan het strand bij Fano |
| Passen en hoogte | geen, kustvlakte op zeeniveau |
| Landen | Italië |
| Overnachting | Hotel bij Fano, kamer ter plekke geregeld |