Πλοήγηση χωρίς σύνδεση: η μπάρα φόρτωσης στα 2000 μέτρα
Υπάρχει εκείνη η στιγμή, και αν οδηγείς καιρό, την ξέρεις.
Είσαι πάνω. Ο κινητήρας τικάρει καθώς κρυώνει, το κράνος κρέμεται στον καθρέφτη, από κάτω η κοιλάδα στην αχλή. Θες μόνο να ρίξεις μια γρήγορη ματιά αν οι φουρκέτες στη βόρεια πλευρά είναι καλύτερες απ’ αυτές που μόλις ανέβηκες. Βγάζεις το τηλέφωνο. Και να το, εκείνο το μικρό γκρίζο κυκλάκι που γυρίζει.
Ο χάρτης φορτώνει. Ο χάρτης φορτώνει. Ο χάρτης δεν φορτώνει.
Μια μπάρα που δεν ξέρει τίποτα
Το ενοχλητικό δεν είναι το σήμα που λείπει. Το σήμα που λείπει είναι όλο το νόημα της εξόρμησης — δεν ανέβηκες εδώ πάνω για να είσαι κοντά σε κεραία. Το ενοχλητικό είναι ότι η πλοήγησή σου δεν ξέρει τίποτα ακριβώς τη στιγμή που τη χρειάζεσαι.
Πέρασα είκοσι χρόνια φτιάχνοντας μηχανές που δεν είχαν δικαίωμα να πέσουν. Εκεί μαθαίνεις ένα πράγμα πολύ γρήγορα: ένα σύστημα που χρειάζεται μια σύνδεση είναι ακριβώς τόσο αξιόπιστο όσο κι εκείνη η σύνδεση. Όχι περισσότερο. Ποτέ. Κι όταν η σύνδεση είναι μια κυψέλη στον πάτο μιας αλπικής κοιλάδας, ξέρεις τι σε περιμένει.
Οι περισσότερες εφαρμογές χαρτών είναι φτιαγμένες σαν τηλεόραση: ωραία συσκευή, και όταν κοπεί το ρεύμα, ένα μαύρο κουτί. Εμείς θέλαμε μάλλον κάτι σαν καρμπυρατέρ. Όχι η πιο εκλεπτυσμένη τεχνική του κόσμου — αλλά δουλεύει όταν όλα τα άλλα τα έχουν παρατήσει.
Τα ωραιότερα σημεία έχουν το χειρότερο σήμα
Και αυτό δεν είναι ατυχία. Είναι ορισμός.
Μια κεραία στέκεται εκεί όπου υπάρχουν άνθρωποι. Οι άνθρωποι είναι εκεί που είναι επίπεδα, όπου περνά εθνική οδός, όπου κάποιος έστησε βιομηχανική ζώνη. Εσύ ξεκίνησες σήμερα το πρωί ακριβώς για να μην είσαι εκεί.
Ξαναδές τις πέντε τελευταίες διαδρομές που πραγματικά σου είπαν κάτι. Βάζω στοίχημα ότι στις τρεις τουλάχιστον η μπάρα είχε φύγει:
- το στενό φαράγγι όπου ο δρόμος ακολουθεί το ποτάμι και ο βράχος κόβει ό,τι έρχεται από ψηλά
- το κομμάτι μέσα στο δάσος όπου δεν σε προσπέρασε κανείς εδώ και είκοσι λεπτά
- η κορυφή του περάσματος πίσω από τη ράχη — οπτική επαφή με την πλησιέστερη κεραία: καμία
- τα τριάντα χιλιόμετρα χώμα όπου δεν συνάντησες ψυχή εδώ και μία ώρα
- ο παραλιακός δρόμος, όπου το δίκτυο μένει κρεμασμένο ψηλά στον γκρεμό ενώ εσύ πέφτεις σε μια τρύπα ανάμεσα σε δύο χωριά
Όποιος φτιάχνει πλοήγηση που προϋποθέτει σήμα, φτιάχνει μια που τα παρατάει ακριβώς στους δρόμους για τους οποίους αγοράζει κανείς μοτοσυκλέτα.
Λάθος στροφή, σαράντα χιλιόμετρα μετά την τελευταία μπάρα
Το κλασικό. Είσαι στις Άλπεις, κατεβαίνεις από ένα πέρασμα, κάτω στην κοιλάδα ο δρόμος διχάζεται. Η πινακίδα έχει καταπιεί από τα χόρτα, ή ήσουν απασχολημένος με το σημείο φρεναρίσματος — και παίρνεις τον λάθος.
Πέντε χιλιόμετρα πιο κάτω το καταλαβαίνεις. Γύρω βουνό. Στην οθόνη ένα κομμάτι χάρτη από πριν και μια κουκκίδα κάπου που δεν έχει καμία δουλειά να βρίσκεται. Και εδώ έρχεται η διαφορά που την καταλαβαίνεις στ’ αλήθεια μόνο στον δρόμο.
Ένας χάρτης που μπορείς να κοιτάξεις είναι ένα φύλλο χαρτί με μπαταρία. Στην καλύτερη σου δείχνει πού είσαι. Μια πλοήγηση είναι κάτι άλλο: ξαναϋπολογίζει. Χωρίς δίκτυο, χωρίς μπάρα, χωρίς ερωτήσεις — παίρνει τη νέα σου θέση, κοιτάζει τον προορισμό και σου λέει πώς πάει από δω και πέρα. Στη βροχή, με μουδιασμένα δάχτυλα, χωρίς να κατέβεις να ψάξεις χωριό με σήμα.
Αυτό γίνεται επειδή στο τηλέφωνο δεν βρίσκεται το χθεσινό κομμάτι χάρτη, αλλά ο γράφος διαδρομών. Όχι σαν λειτουργία ανάγκης, όχι σαν πετσοκομμένη δεύτερη όψη για τη νεκρή ζώνη — ίδιος χάρτης, ίδια κουμπιά, ίδιος υπολογισμός όπως και με σήμα.
Και δεν αποφασίζεις τίποτα από πριν. Κανένας διακόπτης, καμία λειτουργία, καμία ερώτηση στην αναχώρηση. Πώς να ξέρεις το πρωί στον καφέ πού θα πέσει η μπάρα το μεσημέρι.
Και μετά είναι κι ο λογαριασμός στο τέλος του μήνα
Δεύτερος λόγος, κι αυτός κοστίζει αληθινά λεφτά.
Μέσα στην ΕΕ η περιαγωγή έχει πάψει προ πολλού να είναι θέμα. Αλλά πήγαινε στην Ελβετία. Δεν είναι ούτε ΕΕ ούτε ΕΟΧ και βγαίνει τελείως εκτός κανονισμού — κάποιοι πάροχοι την έχουν οικειοθελώς μέσα, άλλοι χρεώνουν το μεγαμπάιτ βασιλικά. Το ίδιο παιχνίδι στα Βαλκάνια, στο Μαρόκο.
Μια πλοήγηση που κατεβάζει συνέχεια είναι σε τέτοιο ταξίδι ένα ταξίμετρο σε λειτουργία. Μια που έχει τον χάρτη ήδη μαζί της, όχι. Μπορείς να κλείσεις την περιαγωγή δεδομένων στο σύνορο και να οδηγείς δύο βδομάδες χωρίς η πλοήγηση να σου κοστίσει ούτε ένα byte.
Και κάτι ακόμα: ο χάρτης μας δεν σταματά σε κανένα σύνορο. Ελλάδα, Βουλγαρία, Ιταλία σε μία μέρα, όλα από το ίδιο σύνολο δεδομένων, φτιαγμένο την ίδια μέρα. Κανένας χορός κατεβάσματος στο πέρασμα, καμία ραφή στη μέση της στροφής.
Η τίμια τιμή
Κατέβασε μία φορά. Τη χώρα σου, με wifi, λίγα λεπτά. Πριν από αυτό η οθόνη μένει άδεια, και η εφαρμογή σου το λέει κατάμουτρα στην πρώτη εκκίνηση, αντί να σε αφήσει να το ανακαλύψεις στο πέρασμα.
Αυτή είναι όλη η συμφωνία. Πέντε λεπτά υπομονής στο σπίτι απέναντι στη βεβαιότητα ότι το πράγμα δουλεύει όταν το χρειάζεσαι.
Το βρίσκω τίμια ανταλλαγή. Αλλά είμαι κι ο τύπος που κουβαλάει εργαλεία που ελπίζει να μην ξετυλίξει ποτέ.