Είδη πλοήγησης

Δρόμος, καθόλου δρόμος, ή η δική σου γραμμή — και τι γίνεται όταν το ένα περνάει στο άλλο.

Ένα ταξίδι νότια. Δυόμισι μέρες άσφαλτος μέχρι κάτω στη θάλασσα, μετά ένα πρωινό στις αμμοθίνες, εκεί που κανένας χάρτης του κόσμου δεν ξέρει δρόμο, και το βράδυ πάλι άσφαλτος μέχρι την πόρτα του ξενοδοχείου. Τρεις τελείως διαφορετικοί τρόποι πλοήγησης. Ένας σχεδιασμός.

Η εφαρμογή δεν σε ρωτάει σε ποια λειτουργία βρίσκεσαι. Σε ρωτάει ένα μόνο πράγμα: τι ακολουθείς τώρα;

Δρόμους

Η κανονική περίπτωση, κι αυτή που την ξέρουν όλοι. Χαρτογραφημένοι δρόμοι, οδηγίες στροφής, επανυπολογισμός όταν στρίψεις λάθος. Το ζουμί είναι στο ποιους δρόμους.

Schnell — για να φτάσεις εκεί. Ο αυτοκινητόδρομος επιτρέπεται, γιατί οι στροφές αρχίζουν έτσι κι αλλιώς πιο κάτω και μέχρι εκεί δεν χάνεις τίποτα.

Tourer — γι’ αυτό αγόρασες τη μηχανή. Αυτοκινητόδρομος μόνο αν δεν γίνεται αλλιώς. Κατά τα άλλα, η γραμμή που θα έπαιρνε ένας ντόπιος.

Adventure — παίρνει αγροτικούς, δασικούς και χωματόδρομους όταν είναι η καλύτερη σύνδεση, και υπολογίζει με μικρότερες ταχύτητες, επειδή κι εσύ πας πιο αργά. Αυτό είναι, παρεμπιπτόντως, ακριβώς ό,τι η υπόλοιπη αγορά το βαφτίζει «off-road»: χωρίς άσφαλτο, αλλά χαρτογραφημένο.

Adventure Light — το ίδιο προφίλ, πιο συγκρατημένο στο χώμα. Το «Light» μετριέται σε χώμα, όχι σε δυνατότητες: για λάστιχα 80/20 αντί για 50/50. Ή για φοβητσιάρηδες. Δεν κρίνουμε κανέναν, GS έχουμε κι εμείς.

Τίποτα — NoRoad

Υπάρχουν μέρη όπου δεν τελειώνει ο δρόμος — τελειώνει η αρμοδιότητα του χάρτη. Έρημος. Στέπα. Ξεροπόταμο. Ένα πεδίο με αμμοθίνες που την άλλη βδομάδα θα είναι αλλιώς.

Το NoRoad δεν υπολογίζει διαδρομή, γιατί δεν υπάρχει τίποτα να υπολογιστεί. Βάζεις σημεία και παίρνεις κατεύθυνση και απόσταση. Καμία οδηγία στροφής, κανένα κόλλημα πάνω σε δρόμο που δεν υπάρχει. Ένα σημείο το έχεις φτάσει μόλις ζυγώσεις στα εκατό μέτρα· αυτή είναι η αρχική τιμή, και την αλλάζεις.

Και όχι, αυτό δεν είναι off-road. Off-road λένε οι άλλοι τους χωματόδρομους που υπάρχουν στον χάρτη — κι αυτούς, σ’ εμάς, τους παίρνει το προφίλ Adventure, με απολύτως κανονική διαδρομή. Το NoRoad αρχίζει ένα βήμα παραπέρα: κανένας δρόμος, καμία γνώμη, μόνο εσύ και μια κατεύθυνση.

Οι περισσότεροι αναβάτες δεν θα το χρειαστούν ποτέ. Όποιος το χρειάζεται, ξέρει από τη δεύτερη πρόταση γιατί διαβάζει ακόμη.

Τη δική σου γραμμή

Έχεις ένα GPX. Από φόρουμ, από φίλο, από δέκα χρόνια μαζεμένες διαδρομές.

«Άνοιγμα με MotoNavigator», και πριν γραφτεί οτιδήποτε, η εφαρμογή σού δείχνει μια λίστα: τι έχει μέσα το αρχείο, τι θα γίνει, σε ποιον φάκελο θα καθίσει. Τα tracks γίνονται ίχνη, τα routes γίνονται διαδρομές, τα waypoints γίνονται τοποθεσίες. Αν το ίχνος είναι πυκνό, ρωτάει ακριβώς ένα πράγμα: να το κρατήσεις ολόκληρο ή να μείνουν μόνο τα σημεία που μετράνε.

Μετά το ακολουθείς στον δρόμο, κι εκεί αρχίζει το ενδιαφέρον. Μια ξένη γραμμή είναι άλλο πράγμα από μια σχεδιασμένη διαδρομή: δεν υπάρχει επόμενο σημείο. Υπάρχει μόνο η γραμμή.

Αν βγεις από πάνω της — έργα, καφές, λάθος πινακίδα — δεν γίνεται αυτό που έχεις συνηθίσει. Καμία νέα διαδρομή. Κανένα «κάντε αναστροφή». Σου δείχνει πώς να ξαναμπείς στη γραμμή, και μάλιστα μπροστά: σε σημείο που το έχεις ακόμη μπροστά σου, όχι εκεί που ξέφυγες. Όποιος έχει φάει ποτέ από GPS είκοσι χιλιόμετρα πίσω, σε δρόμο που μόλις είχε κάνει, ξέρει ότι εδώ κρίνονται όλα.

Η ραφή

Τώρα το κομμάτι που η αγορά δεν έχει καν όνομα να του δώσει.

Βάλε τα τρία σκέλη σε έναν φάκελο στην καρτέλα Projects: κατέβασμα, αμμοθίνες, γυρισμός. Τη σειρά τη βάζεις σέρνοντας. Μετά μία φορά Folder settings… και Auto-advance ενεργό.

Αυτό ήταν. Στο τέλος του κατεβάσματος δεν τελειώνει το ταξίδι· τελειώνει το σκέλος. Το επόμενο φορτώνει και συνεχίζει. Κανένας διάλογος, καμία ερώτηση, κανένα «θέλετε να». Σταματάς στο βενζινάδικο επειδή θες βενζίνη, όχι επειδή το λογισμικό έχει απορία.

Κάθε σκέλος κουβαλάει το δικό του είδος. Το κατέβασμα ως Tourer. Οι αμμοθίνες ως NoRoad. Ο γυρισμός ως Adventure. Ακόμη και ξένο ίχνος μπορεί να είναι κρίκος — κι αν δεν κουμπώνει σε δρόμους όταν έρθει η σειρά του, οδηγείται ως NoRoad. Στο λέει από πριν, αντί να το ανακαλύψεις στον δρόμο.

Και οι παραλλαγές. Στο σπίτι σπάνια σχεδιάζεις μία διαδρομή. Σχεδιάζεις τρεις. Την ωραία, από το διάσελο. Τη σύντομη, αν μετά από τέσσερις μέρες ο πισινός έχει άλλη γνώμη από το κεφάλι. Κι εκείνη μέσα από την κοιλάδα, επειδή το δελτίο καιρού από Πέμπτη και μετά είναι θέμα πίστης, όχι μετεωρολογίας.

Και οι τρεις κάθονται στον ίδιο φάκελο. Ενεργή είναι πάντα μόνο μία — οι άλλες είναι σε Disable και η αλυσίδα τις προσπερνά. Δεν σβήνονται, μπαίνουν στην άκρη. Το βράδυ στο ξενοδοχείο, μπίρα δίπλα, ραντάρ βροχής στο τραπέζι: μία κλείνει, μία ανοίγει. Το πρωί η εφαρμογή ακολουθεί εκείνη που διάλεξες και κρατάει τις υπόλοιπες για μεθαύριο.

Δύο πράγματα η εφαρμογή ρητά δεν τα κάνει. Δεν σου αλλάζει ποτέ τη σειρά. Και δεν παραλείπει τίποτα: αν το επόμενο σκέλος αρχίζει δύο χιλιόμετρα πιο πέρα, σου λέει τον αριθμό και το φορτώνει έτσι κι αλλιώς. Τον φάκελο τον έφτιαξες εσύ, όχι αυτή.

Και το μοίρασμα

Το GPX ξέρει από διαδρομές. Από τάξη δεν ξέρει.

Όποιος στέλνει μια συλλογή — πολλά σκέλη, ίχνη και διαδρομές ανάμεικτα, μια σειρά που σημαίνει κάτι — τη στέλνει ως .mnav. Εκεί ταξιδεύει ολόκληρος ο φάκελος: δομή, σειρά, ποια παραλλαγή είναι στην άκρη, ακόμη κι ο διακόπτης Auto-advance. Ο παραλήπτης δεν ξανατακτοποιεί τίποτα. Οδηγεί — ή αποφασίζει επιτόπου ποια από τις σχεδιασμένες παραλλαγές είναι η ενεργή.

Το GPX τα καταφέρνει σε ακριβώς μία περίπτωση: φάκελος με σκέτα ίχνη μέσα, επίπεδος, χωρίς το ίδιο πράγμα να κάθεται σε δύο θέσεις. Αυτός γυρίζει όπως έφυγε. Οτιδήποτε παραπάνω διαλύεται — όχι επειδή το GPX είναι κακό, αλλά επειδή εκεί δεν του έχει μείνει πεδίο να κουβαλήσει το νόημα.