Καταγραφή και κυριαρχία δεδομένων

Τι γράφεται, τι όχι — και σε ποιον ανήκει. Σε σένα.

Μια καταγραφή είναι η πρώτη ύλη κάθε μετέπειτα ιστορίας — το αρχείο, η ανάμνηση, η απόδειξη. Δύο αρχές: είναι δική σου, και μένει ακατέργαστη.

Τι καταγράφεται

• Στίγμα — όσο συχνά το δίνει το τηλέφωνο (στο iPhone περίπου μία φορά το δευτερόλεπτο), χωρίς εξομάλυνση και χωρίς να το τραβάμε εκ των υστέρων πάνω στο οδόστρωμα. Αν στέκεσαι δύο μέτρα έξω από τον δρόμο, εκεί ακριβώς στέκεται και το σημείο. Τίμια δεδομένα, χωρίς μακιγιάζ.
• Κίνηση — επιτάχυνση, ρυθμός περιστροφής, μαγνητικό πεδίο. Ακατέργαστα, όπως τα δίνουν οι αισθητήρες, όχι ήδη μασημένα σε μια έτοιμη πορεία. 25 φορές το δευτερόλεπτο, πάντα. Χωρίς ανεβοκατεβάσματα ανάλογα με τη διάθεση του δρόμου: το βαρετό δευτερόλεπτο καταγράφεται τόσο αναλυτικά όσο κι εκείνο που έχει ενδιαφέρον.
• Ατμοσφαιρική πίεση — αν το τηλέφωνο έχει βαρόμετρο, περίπου μία φορά το δευτερόλεπτο. Το υψόμετρο το βγάζουμε εμείς από την ακατέργαστη πίεση, αντί να πάρουμε έτοιμο τον αριθμό του συστήματος.

Παύση

Την παύση τη βάζεις εσύ. Δεν υπάρχει αυτοματισμός που να αποφασίζει στη θέση σου πότε τελείωσε μια διαδρομή — το μποτιλιάρισμα δεν είναι παύση, και ο καφές της μιάμισης ώρας δεν είναι οδήγηση.

Η παύση σταματά την καταγραφή στα ίσια: δεν γράφεται τίποτα άλλο, και οι αισθητήρες που δούλευαν μόνο για χάρη της καταγραφής σβήνουν. Κανένα δεδομένο από ξένο σαλόνι, κανένα από τη στάση για καφέ. Το στίγμα συνεχίζει να τρέχει — ο χάρτης από κάτω σου πρέπει να εξακολουθεί να δουλεύει — απλώς δεν καταλήγει σε κανένα αρχείο. Ούτε φεύγει προς τα έξω: σε μια ομαδική εξόρμηση οι άλλοι σε βλέπουν σταματημένο, όχι σαν κουκκίδα που περιπλανιέται.

Η ίδια η παύση σημειώνεται, με αρχή και τέλος. Έτσι ξεχωρίζεις αργότερα τον χρόνο που οδηγούσες από τον χρόνο που στεκόσουν — οι αριθμοί δεν λένε ψέματα, ακόμα κι όταν η παρέα λέει.

Δώσ’ το παρακάτω

Τρεις δρόμοι, με διαφορετική δουλειά ο καθένας:

• Μέσα στην ομαδική εξόρμηση ο οικοδεσπότης μοιράζει τη διαδρομή κατευθείαν σε όλη την παρέα. Χωρίς αρχεία, χωρίς παρακάμψεις.
• Ως .mnav — το δικό μας ανοιχτό φορμά ανταλλαγής, και η καλύτερη επιλογή όταν ο απέναντι μπορεί να το διαβάσει. Η γραμμή σου φεύγει αυτούσια, σημείο προς σημείο, χωρίς ποτέ να αραιωθεί — και κρατά από πού ήρθε. Το GPX δεν σβήνει αυτή την προέλευση, την ξαναγράφει: ό,τι περάσει μία φορά από GPX γυρίζει πίσω ως ξένη, εισαγόμενη γραμμή, ό,τι κι αν ήταν πριν. Κι αν σχεδιάζεις αντί να οδηγείς, το .mnav κρατά επιπλέον όσα το GPX δεν έχει πού να βάλει — φακέλους, την ίδια διαδρομή σε περισσότερα από ένα πρότζεκτ, τη διαφορά ανάμεσα στο να περνάς και στο να σταματάς, τους χρόνους αναμονής, το προφίλ πλοήγησης. Στο GPX όλα αυτά χάνονται, και μάλιστα αθόρυβα.
• Ως GPX — για όλα τα υπόλοιπα. Το καταλαβαίνει κάθε πλοηγός και κάθε πλατφόρμα, και για μια σκέτη καταγραφή διαδρομής είναι μια χαρά.

Η έξοδος προς τα έξω είναι το μενού κοινοποίησης του τηλεφώνου σου: φόρουμ, mail, AirDrop, το δικό σου cloud. Feed μέσα στην εφαρμογή δεν υπάρχει, επίτηδες — ό,τι μοιράζεσαι φεύγει από τα κανάλια που ήδη εμπιστεύεσαι.