Blog on MotoNavigator

Κροατία. Άλλο σχέδιο δεν υπήρχε.

Tue, 20 Oct 2026 00:00:00 +0000

Δεκαοκτώ χρόνια δίπλωμα, πέντε εβδομάδες με μια R 1250 R, εννέα μέρες στη διάθεσή μου - και μία λέξη για σχέδιο ταξιδιού.

Υπήρχε ακριβώς μία προϋπόθεση, και ήταν μία λέξη: Κροατία.

Καμία ημερομηνία επιστροφής, πέρα από τον αριθμό των ημερών. Καμία κράτηση. Καμία διαδρομή.

Αυτό που επίσης δεν υπήρχε: εμπειρία.

Είχα δίπλωμα εδώ και δεκαοκτώ χρόνια. Πάνω γράφει τι επιτρέπεται να οδηγείς, και στο δικό μου έγραφε και η μεγάλη μοτοσυκλέτα. Δεκαοκτώ χρόνια το κουβαλούσα λοιπόν στο πορτοφόλι. Να οδηγήσω δεν οδήγησα τίποτα.

Πάνω από το Grossglockner, με την καταιγίδα στο κατόπι

Wed, 21 Oct 2026 00:00:00 +0000

Στις εφτά ήμουν ξύπνιος. Την καταιγίδα την είχα ελέγξει ήδη το προηγούμενο βράδυ και τη συζητήσαμε στο ξενοδοχείο με άλλους μοτοσυκλετιστές. Το πρωί επιβεβαιώθηκε ξανά: ένα μέτωπο καταιγίδας πλησίαζε, για το απόγευμα πάνω από τις Άλπεις, και θέλαμε να μείνουμε μπροστά του.

Φύγαμε, λοιπόν. Λίγο μετά τις εννιά καθόμασταν στη μοτοσυκλέτα, και ήταν η καλύτερη απόφαση της ημέρας. Αμέσως στην αρχή βρέθηκε στον δρόμο μας μια τεχνητή λίμνη, βρώμικη, αλλά κάπως χαριτωμένη.

Ο άνεμος που σε κάνει να πας ίσια γερμένος

Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0000

Την τρίτη μέρα άφησα πίσω μου τον ωραιότερο δρόμο της περιοχής και πήγα στη θάλασσα. Λίγο μετά τις δέκα ξεκινήσαμε, από το ξενοδοχείο κοντά στο Nova Gorica, ένα κομμάτι σλοβενικού αυτοκινητόδρομου, μετά η Ριέκα, μετά μόνο παραλιακός δρόμος μέσω Crikvenica και Senj. Η ακτή ήταν ο δρόμος.

Χωρίς μετάνοια. Η Κροατία είναι ακτή. Ακτή σημαίνει θέα, ομορφιά για τα μάτια, ένας παραλιακός δρόμος που τυλίγεται γύρω από τους βράχους.

Και μετά ήταν ο άνεμος.

Ο καφές, ο φούρνος και ένα πολύ αυθόρμητο πλοίο

Fri, 23 Oct 2026 00:00:00 +0000

Το επόμενο πρωί, στις εφτά, στεκόμουν σε μια ξένη κουζίνα και βίωνα κατάρρευση των βασικών υπηρεσιών.

Καφές δεν υπήρχε.

Δεν θέλω να το υποβαθμίσω. Το διαμέρισμα είχε τα πάντα: κουζίνα, ψυγείο, πιάτα, κατσαρόλες, έναν βραστήρα. Αυτό που δεν είχε ήταν οτιδήποτε από το οποίο να φτιάχνεται καφές. Ούτε μηχανή, ούτε μπρίκι, ούτε καφές σε σκόνη, ούτε κάψουλα, τίποτα.

Άνοιξα τα ντουλάπια, ένα ένα, και κοίταξα πίσω από τις κατσαρόλες. Η Lisa ήταν ακόμα στο κρεβάτι και από το διπλανό δωμάτιο σχολίαζε την κατάσταση. Παραπονιόταν και έβριζε, και είχε δίκιο. Δεν παραθέτω.

Δωμάτιο σε μία ώρα

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0000

Στην Ανκόνα δεν κατεβαίνεις από το πλοίο. Σε αποβάλλει εκείνο.

Έξι το πρωί, θόρυβος κινητήρων, ανακοίνωση σε δύο γλώσσες, φως νέον στο γκαράζ που σου λέει πώς δείχνεις. Λίγες ώρες ύπνου, τα υπόλοιπα μισοξύπνιος ανάμεσα στο ντίζελ του πλοίου και σε ένα παιδί που κάποια στιγμή είχε κάτι σημαντικό να ανακοινώσει. Εικοσιτέσσερις ώρες χωρίς ντους. Αλάτι στο πρόσωπο, αλάτι στα μαλλιά, αλάτι μάλλον και στο μπουφάν.

Και μετά, γύρω στις εφτά, το πρώτο που βλέπεις όταν ανοίγει η ράμπα: ένα βιομηχανικό λιμάνι. Η Ανκόνα έχει μια όμορφη πλευρά, αλλά στις εφτά το πρωί δεν σου τη δείχνει από τη ράμπα. Από τη ράμπα σου δείχνει κοντέινερ, γερανούς, λωρίδες φορτηγών, τελωνειακά φυλάκια και μια ροή κυκλοφορίας όπου μια μοτοσυκλέτα με δύο άτομα και αποσκευές είναι το πιο αδύναμο στοιχείο.

Το Stelvio το ξέρουν όλοι. Τη νότια πλευρά του Vršič την ξέρεις;

Wed, 30 Sep 2026 00:00:00 +0000

Υπάρχουν περάσματα που τα συζητάνε όλοι. Και περάσματα που τα συζητάς μετά.

Το Passo dello Stelvio ανήκει στο πρώτο είδος. 48 φουρκέτες στην πλευρά του Prato, αριθμημένες, με πινακίδες που τις μετράς ανάποδα, σαν αντίστροφη μέτρηση πριν από εκτόξευση πυραύλου. Όλοι έχουν δει τη φωτογραφία: τα ζιγκ-ζαγκ που κατεβαίνουν την πλαγιά σαν καλώδιο που κάποιος πέταξε στην άκρη. Όλοι έχουν πάει ή θέλουν να πάνε. Τα Σάββατα εκεί πάνω παρκάρουν περισσότερα GS απ’ ό,τι στο πάρκινγκ μιας αντιπροσωπείας. Το ξέρω. Ήμουν ένα από αυτά.

Ένα τραπέζι χωρίς οικοδεσπότη

Sun, 25 Oct 2026 00:00:00 +0000

Παραπέρα βόρεια, μετά δυτικά. Το πρωί ήταν μια υπενθύμιση για το γιατί αποφεύγεις τους παραλιακούς δρόμους τον Αύγουστο.

Ρίμινι.

Το Ρίμινι το είχα βάλει ως προορισμό. Μετά ήρθαν τα πλήθη των τουριστών, και μου ήρθε αναγούλα.

Θέλω να είμαι δίκαιος. Εκεί ζουν άνθρωποι που δεν φταίνε σε τίποτα. Αλλά το Ρίμινι μέσα στο καλοκαίρι, σε μοτοσυκλέτα χωρίς φέρινγκ, με συνεπιβάτιδα και αποσκευές, είναι μια αλυσίδα από φανάρια, εισόδους ξενοδοχείων, πεζούς με φουσκωτά στρώματα, σκούτερ χωρίς αναγνωρίσιμο κανονισμό και μια ροή κυκλοφορίας που δεν δικαιούται την ονομασία. Έχει ζέστη, στέκεσαι, και ένας boxer κύλινδρος που σε κίνηση στους τριάντα πέντε βαθμούς κάθεται ακριβώς δίπλα στην κνήμη σου γίνεται πολύ γρήγορα προσωπική υπόθεση.

Ένας φίλος και μια κάμερα

Mon, 26 Oct 2026 00:00:00 +0000

Κάτω στην ακτή, στο Viareggio, σε έναν φίλο.

Η έβδομη μέρα είχε έναν προορισμό, και δεν ήταν ούτε πέρασμα ούτε αξιοθέατο. Ήταν ένας άνθρωπος που είχα πολύ καιρό να δω: ο φίλος στην Ιταλία, που ήταν ήδη στο παιχνίδι από το Pag. Η Κροατία είχε τσεκαριστεί, η προϋπόθεση είχε εκπληρωθεί. Ό,τι ερχόταν τώρα ήταν μπόνους, και το μπόνους επιτρέπεται να επισκεφθεί έναν φίλο.

Από το Pag και μετά είχαμε αφήσει πίσω μας ένα νυχτερινό πλοίο, ένα ξενοδοχείο στην παραλία και ένα οινοποιείο με στρωμένο τραπέζι. Την Πέμπτη το πρωί η Αδριατική ήταν ακόμα δίπλα στον δρόμο, τώρα πηγαίναμε εγκάρσια μέσα από την Ιταλία προς την άλλη θάλασσα. Στον συντομότερο δρόμο για τη Φραγκονία το Viareggio δεν βρίσκεται. Ένας φίλος που έχεις πολύ καιρό να δεις είναι η καλύτερη δικαιολογία για παράκαμψη.

42 βαθμοί στη Λομβαρδία

Tue, 27 Oct 2026 00:00:00 +0000

Από τη θάλασσα προς τα βόρεια. Λίγο πριν τις έντεκα ξεκινήσαμε με τη Lisa από το Viareggio. Η μέρα άρχισε στη θάλασσα και τελείωσε 357 χιλιόμετρα αργότερα στο Trentino. Πρώτα προς το Carrara, μετά μέσα από τη Lunigiana, μετά στον αυτοκινητόδρομο και πάνω από τα Απέννινα ως την Πάρμα. Πίσω από την Πάρμα άρχισε η πεδιάδα.

Η Λομβαρδία τον Αύγουστο είναι φούρνος. 42 βαθμούς έδειχνε η οθόνη της μοτοσυκλέτας, μαζί καταχνιά, καθόλου άνεμος, αυτοκινητόδρομος και ταχείας κυκλοφορίας δρόμος, και ο αέρας που σε χτυπά είναι πιο ζεστός από το δέρμα σου. Σε ένα naked δεν υπάρχει άμυνα. Αυτός δεν είναι αέρας της κίνησης. Αυτό είναι σεσουάρ, σε ολόκληρη την επιφάνεια, για τρεις ώρες. Σταματούσαμε κάθε σαράντα λεπτά, πίναμε, ρίχναμε νερό πάνω στα καλοκαιρινά τεχνικά εσώρουχα, για να δροσίζει κάτι, και συνεχίζαμε. Αυτό ήταν σχεδόν χειρότερο από το Μαρόκο.

Ο τελικός boss και 707 χιλιόμετρα για το σπίτι

Wed, 28 Oct 2026 00:00:00 +0000

Πέντε εβδομάδες με τη δική μου μοτοσυκλέτα. Πριν από αυτό, δεκαοκτώ χρόνια ούτε μέτρο. Ένα naked. Η Lisa πίσω. Αποσκευές. Τέλη του καλοκαιριού.

Και πήγα στο Stelvio.

Ήταν Κυριακή. Γύρω στις δέκα ξεκινήσαμε από το Comano Terme, προς τα βόρεια, και το μεσημέρι κάναμε στη Val Venosta ένα διάλειμμα μιας ώρας και κάτι. Στο Prato allo Stelvio ξεκινά η πλευρά του Prato του περάσματος.

Εκ των υστέρων ήταν τριπλά ανόητο, και απαριθμώ τα λάθη ένα ένα, επειδή το καθένα μπορούσε να αποφευχθεί χωριστά. Πρώτον: αρχάριος οδηγός. Δεύτερον: με τη Lisa και αποσκευές, δηλαδή με εντελώς διαφορετική συμπεριφορά οδήγησης από εκείνη στην οποία είχα μαζέψει τις λίγες μου εβδομάδες. Τρίτον: ειδικά ο τελικός boss. Στην Ευρώπη δεν υπάρχει σχεδόν πέρασμα που να συγχωρεί τόσο λίγο τους αρχάριους: 48 αριθμημένες φουρκέτες, και σε κάθε μία κίνηση.