Ο τελικός boss και 707 χιλιόμετρα για το σπίτι
Πέντε εβδομάδες με τη δική μου μοτοσυκλέτα. Πριν από αυτό, δεκαοκτώ χρόνια ούτε μέτρο. Ένα naked. Η Lisa πίσω. Αποσκευές. Τέλη του καλοκαιριού.
Και πήγα στο Stelvio.
Ήταν Κυριακή. Γύρω στις δέκα ξεκινήσαμε από το Comano Terme, προς τα βόρεια, και το μεσημέρι κάναμε στη Val Venosta ένα διάλειμμα μιας ώρας και κάτι. Στο Prato allo Stelvio ξεκινά η πλευρά του Prato του περάσματος.
Εκ των υστέρων ήταν τριπλά ανόητο, και απαριθμώ τα λάθη ένα ένα, επειδή το καθένα μπορούσε να αποφευχθεί χωριστά. Πρώτον: αρχάριος οδηγός. Δεύτερον: με τη Lisa και αποσκευές, δηλαδή με εντελώς διαφορετική συμπεριφορά οδήγησης από εκείνη στην οποία είχα μαζέψει τις λίγες μου εβδομάδες. Τρίτον: ειδικά ο τελικός boss. Στην Ευρώπη δεν υπάρχει σχεδόν πέρασμα που να συγχωρεί τόσο λίγο τους αρχάριους: 48 αριθμημένες φουρκέτες, και σε κάθε μία κίνηση.
Ο ίδιος ο δρόμος είναι επίτευγμα μηχανικής, μπροστά στο οποίο βγάζεις το κράνος. Στοιβάζεται σε φουρκέτες πάνω σε έναν τοίχο που κανένας δρόμος δεν θέλει, ξανά και ξανά, χωρίς διάλειμμα, ως τα 2.757 μέτρα, ένα σχέδιο από θηλιές που από μακριά μοιάζει με σχέδιο κυκλώματος και από κοντά με δουλειά. Κάθε φουρκέτα είναι αριθμημένη, κάτι που ψυχολογικά είναι σκληρό, γιατί ήδη στο πρώτο τρίτο ξέρεις πόσες ακόμα έρχονται.
Οδηγικά δεν ήταν διασκέδαση, ήταν μαστοριά στο όριο των ικανοτήτων μου. Πρώτη ταχύτητα, μερικές φορές δεύτερη. Σταθερό γκάζι, κανένα τράνταγμα. Βλέμμα βαθιά μέσα στη φουρκέτα και όχι στον γκρεμό. Και όλη την ώρα η γνώση ότι ένα naked στην πρώτη, στα δεκαπέντε χιλιόμετρα την ώρα σε μια στενή φουρκέτα, με μικρότερη γωνία στροφής του τιμονιού από ένα adventure, με αποσκευές και έναν δεύτερο άνθρωπο από πάνω, είναι ένα πολύ ασταθές κατασκεύασμα.
Και μετά τα κάμπερ και τα τροχόσπιτα.
Εκείνη τη μέρα άρχισα να τα μισώ. Το περιγράφω με ακρίβεια, επειδή ήταν η πιο επικίνδυνη συμπεριφορά σε ολόκληρο το βουνό και κανείς δεν το εννοεί κακόβουλα. Ένα τροχόσπιτο μπαίνει στη φουρκέτα. Βγαίνει. Και μετά σταματά, όχι μέσα στη φουρκέτα, αλλά πέντε μέτρα πιο πέρα. Γιατί εκεί η θέα είναι ωραία. Γιατί κάποιος θέλει μια φωτογραφία. Γιατί ο οδηγός σκέφτεται λίγο. Αυτά τα πράγματα στέκονται σταθερά σε τέσσερις τροχούς, μένουν χαρούμενα ακριβώς πίσω από τη φουρκέτα και δεν έχουν ιδέα τι προκαλούν.
Πέντε μέτρα πίσω από μια φουρκέτα να στέκεσαι σημαίνει σε αυτό τον δρόμο: για εκείνον που είναι ακόμα μέσα στη φουρκέτα είσαι αόρατος. Στρίβει με το τιμόνι τέρμα, γερμένος, στο όριο του κύκλου στροφής, στο όριο της ισορροπίας, και ξαφνικά εκεί στέκεται ένας λευκός τοίχος. Μια μοτοσυκλέτα δεν στέκεται σταθερά. Σε φουρκέτα καθόλου, και κάτω από έναν αρχάριο ακόμα λιγότερο.
Όλοι ξέρουμε τα βίντεο από το διαδίκτυο όπου μοτοσυκλέτες στην εσωτερική στροφή σε ανηφόρα απλώς πέφτουν. Εγώ τότε δεν τα ήξερα ακόμα.
Μία φορά εκείνη τη μέρα τη γλιτώσαμε παρά τρίχα. Πραγματικά παρά τρίχα.
Ήμουν μέσα στη φουρκέτα, με το τιμόνι τέρμα. Αμέσως πίσω της, η λωρίδα μου ήταν μπλοκαρισμένη από κάποιον «παρκαρισμένο», και η μοτοσυκλέτα ήταν ήδη πολύ αργή για την κλίση στην οποία βρισκόταν. Το σημείο όπου κρατάς ακόμα κάτι με το πόδι είχε περάσει. Άρχισε να ανατρέπεται.
Και τότε ήρθε η μία σκέψη, και ήταν η μόνη που ήρθε: Γκάζι.
Κανένα αντανακλαστικό, καμία σύμπτωση, κανένα τυχερό χτύπημα. Ήταν το μόνο πράγμα που μου πέρασε από το μυαλό για να σταθεροποιηθώ, και ήταν σωστό. Ήξερα ότι η ταχύτητα φέρνει σταθερότητα. Συνταγή δεν είναι. Εκείνη τη μέρα, ως αρχάριος, πήρα τη σωστή απόφαση. Όταν σήμερα βλέπω στο διαδίκτυο βίντεο άλλων οδηγών από αυτές τις φουρκέτες, είμαι περήφανος που δεν έπεσα. Αυτό είναι το μόνο κομμάτι αυτής της ιστορίας για το οποίο είμαι περήφανος.
Το τίμημα αυτής της κίνησης είναι ότι εκτοξεύεσαι μπροστά, και μάλιστα εκεί που ήδη στρίβεις, δηλαδή πάνω από τη μέση, στο αντίθετο ρεύμα. Είχα ελέγξει το αντίθετο ρεύμα πριν ανοίξω γκάζι, και ήταν ελεύθερο. Και αυτή ήταν η τύχη: εκείνη τη στιγμή δεν ερχόταν κανείς από απέναντι. Πέντε δευτερόλεπτα νωρίτερα ή αργότερα θα είχε βγει μια άλλη ιστορία, και δεν θα μπορούσα να αλλάξω τίποτα. Η ικανότητα ήταν δική μου. Η άδεια αντίθετη λωρίδα όχι.
Λίγο κάτω από την κορυφή του περάσματος κάναμε μια ανάσα σε ένα πλατό με θέα. Ότι από εκεί και πέρα δεν υπήρχε πια καμία φουρκέτα ως την κορυφή, δεν το ξέραμε.
Στην κορυφή: πλήθος κόσμου. Πάγκοι με σουβενίρ, ψητοπωλεία με λουκάνικα, εκατοντάδες μοτοσυκλέτες, ποδηλάτες δρόμου, τουριστικά λεωφορεία, αναζήτηση χώρου στάθμευσης με ρυθμό βηματισμού. Χάλια, σαν το Ρίμινι.
Επάνω δεν σταματήσαμε ξανά. Ούτε καν στα μαγαζιά.
Και ειλικρινά, γι’ αυτό συνέπεσαν τρία πράγματα. Η αδρεναλίνη από τη φουρκέτα καθόταν ακόμα ολόκληρη στους πήχεις. Επιπλέον ένα θυμωμένο, ανίκανο να καταλάβει κούνημα του κεφαλιού για τα κάμπερ και τα τροχόσπιτα - άνθρωποι που από έναν δρόμο όπου μόλις πριν πάλευες για έλεγχο φτιάχνουν στάση για φωτογραφία, χωρίς να σκεφτούν ούτε ένα δευτερόλεπτο τι έρχεται πίσω τους από τη στροφή.
Και τρίτον, εντελώς ανεξάρτητα από τη μέρα: δεν μου αρέσουν τέτοια μέρη. Ποτέ δεν κατάλαβα τι ψάχνει κανείς σε ένα μέρος που υπάρχει μόνο επειδή πολλοί θέλουν να πάνε, και όπου μετά μπορείς να αγοράσεις αυτοκόλλητα, μαγνητάκια ψυγείου και ένα λουκάνικο στο τριπλάσιο της τιμής. Αυτό δεν είναι προορισμός. Είναι ένας χώρος πωλήσεων με θέα.
Λοιπόν, κατευθείαν, και από την άλλη πλευρά αμέσως κάτω: πάνω από το Umbrail στην Ελβετία, στο Santa Maria και στο Müstair, μετά πίσω στην Ιταλία, πάνω από το πέρασμα Reschen στην Αυστρία, πάνω από το πέρασμα Fern ως το Füssen. Η έβδομη χώρα του ταξιδιού ήρθε αργά και έμεινε λίγο.
Φυγή προς τα βόρεια. Η σκέψη τότε, κατά λέξη: Τα επόμενα δέκα χρόνια, όχι ξανά, παρακαλώ.
Το πάρκινγκ
Και τώρα ξεκινά το κομμάτι όπου δεν είμαι απλώς αρχάριος, αλλά σκέτος ηλίθιος.
Γύρω στις οκτώμισι ήμασταν κοντά στο Füssen στον αυτοκινητόδρομο, στο λυκόφως. Στο πίσω μέρος του μυαλού ένα μέτωπο κακοκαιρίας που ερχόταν από τα δυτικά και που ήθελα οπωσδήποτε να το προσπεράσω.
Και κάπου στη διαδρομή έκλεισα το intercom.
Η συσκευή δεν χάλασε. Την έκλεισα εγώ. Εντελώς συνειδητά, με μια αιτιολόγηση που από μόνη της ισχύει: το κανάλι του intercom τρώει πολύ περισσότερη μπαταρία από τις απλές οδηγίες πλοήγησης. Η υπόλοιπη φόρτιση ήταν λίγη, και τη χρειαζόμουν για τις οδηγίες: την πρώτη μέρα η μπαταρία του intercom είχε αδειάσει και δεν ήρθαν άλλες οδηγίες. Έκλεισα λοιπόν το ακριβό και άφησα να τρέχει το φτηνό.
Αυτή είναι μια απόλυτα λογική απόφαση πόρων, και είναι το χειρότερο λάθος ολόκληρης της ημέρας.
Γιατί κοίτα τι ακριβώς έβαλα σε προτεραιότητα. Είχα δύο κανάλια και ρεύμα για ένα. Το ένα μου έλεγε πού να πάω. Το άλλο ήταν η μοναδική φωνή πάνω σε αυτή τη μοτοσυκλέτα που θα μπορούσε να μου πει αν πρέπει να συνεχίσω να οδηγώ. Κράτησα την καθοδήγηση διαδρομής και έκλεισα τον βρόχο διόρθωσης. Έσωσα το GPS και σίγασα τον άνθρωπο.
Και επειδή το είχα κάνει ο ίδιος, δεν πρόσεξα τη συνέπεια. Μια βλάβη κάνει θόρυβο. Μια απόφαση όχι. Συνέχισα απλώς, ήρεμα, χωρίς ανατροφοδότηση, και πήρα τη σιωπή για συγκατάθεση.
Μετά από μιάμιση ώρα και κάτι στον αυτοκινητόδρομο η Lisa με χτύπησε στον ώμο.
Και μετά ξανά. Και μετά έτσι, που κάθε ερμηνεία αποκλειόταν: Βγες. Στο επόμενο πάρκινγκ.
Ήταν ήδη σκοτάδι.
Βγήκαμε. Έβγαλε το κράνος πριν η μοτοσυκλέτα προλάβει να σταθεί καλά, και σχεδόν μου φώναξε:
«Δεν θέλεις σοβαρά να οδηγήσεις τώρα ως το σπίτι;»
Είπα: «Ναι, θέλω.»
Με κοίταξε, δεν είπε τίποτε άλλο, πέρασε στο σκοτάδι απέναντι από το πάρκινγκ, ξάπλωσε σε ένα από εκείνα τα μπετονένια παγκάκια δίπλα στον κάδο απορριμμάτων, με πλήρη εξάρτυση, το κράνος δίπλα της, και είπε:
«Δεν πάω ούτε βήμα παραπέρα.»
Και μετά ήταν εκεί, ξαπλωμένη.
Εγώ στεκόμουν δίπλα. Είκοσι λεπτά. Δύο ενήλικες σε πάρκινγκ αυτοκινητόδρομου λίγο μετά τις δέκα, ο ένας όρθιος, η άλλη ξαπλωμένη, και οι δύο με ρούχα μοτοσυκλέτας, ανάμεσά τους ούτε μία συλλαβή. Έρχονταν αυτοκίνητα, κόσμος κατέβαινε, πήγαινε στην τουαλέτα, γύριζε πίσω, και κοιτούσε. Όπως κοιτάς όταν δεν είσαι σίγουρος αν γίνεσαι μάρτυρας ενός περιστατικού στο οποίο θα έπρεπε να επέμβεις.
Κάποια στιγμή τα βλέμματα αυτά έγιναν για εκείνη πιο δυσάρεστα από εμένα. Σηκώθηκε, φόρεσε το κράνος, ανέβηκε ξανά και δεν είπε λέξη.
Αυτό το ονομάζω από τότε διακριτικά συνεργάσιμη. Είναι η πιο ευγενική διατύπωση που βρίσκω, και δεν στρογγυλεύει τίποτα: δεν πείστηκε. Τα παράτησε.
Λίγο μετά τις δώδεκα και μισή τα μεσάνυχτα μπήκαμε με τη μοτοσυκλέτα στην αυλή του σπιτιού.
Κατέβηκα και στάθηκα ένα λεπτό δίπλα στη μοτοσυκλέτα, γιατί τα πόδια δεν ακολούθησαν αμέσως. Ο boxer έκανε τικ τακ καθώς κρύωνε. Πάνω μας ούτε άνεμος, ούτε καιρός, ένας καλοκαιρινός νυχτερινός ουρανός σαν από κατάλογο. Το μέτωπο από το οποίο είχα ξεφύγει εκείνο το βράδυ δεν έφτασε ποτέ.
Και αυτό είναι το πραγματικό τίμημα που πλήρωσα εκείνη τη μέρα, και δεν πήγε στον δικό μου λογαριασμό.
Ήταν η ένατη μέρα. Οι διακοπές δεν είχαν τελειώσει ακόμα. Θα μπορούσαμε νωρίς το βράδυ να είχαμε μπει κάπου σε ένα πανσιόν, να είχαμε κάνει ντους, να είχαμε πιει μια μπίρα, να είχαμε φάει, να είχαμε το τελευταίο βράδυ, και την άλλη μέρα το πρωί να γυρίζαμε ξεκούραστοι σπίτι. Δεν υπήρχε προθεσμία. Δεν υπήρχε λόγος.
Της πήρα αυτή τη βραδιά. Όχι από ανάγκη, αλλά επειδή ήμουν κουρασμένος και γι’ αυτό δεν πρόσεξα πια ότι έπαιρνα αποφάσεις. Εννέα μέρες εμπιστοσύνη, και την τελευταία την αντάλλαξα με το τίποτα.
Ήταν έξαλλη. Και με το δίκιο της.
Η ημέρα 9 σε αριθμούς
| Στοιχείο | Τιμή |
|---|---|
| Εκκίνηση | Comano Terme (Trentino), γύρω στις 10 |
| Προορισμός | σπίτι στη Φραγκονία, άφιξη λίγο μετά τις 00:30 τη νύχτα |
| Απόσταση | 707 χλμ. |
| Ψηλότερο σημείο | Stelvio, 2.757 μ., πλευρά του Prato με 48 αριθμημένες φουρκέτες |
| Άλλα περάσματα | Umbrail, πέρασμα Reschen, πέρασμα Fern |
| Χώρες | Ιταλία, Ελβετία, Αυστρία, Γερμανία |
| Διαλείμματα | μεσημέρι στη Val Venosta, πλατό με θέα λίγο κάτω από την κορυφή, πάρκινγκ στον αυτοκινητόδρομο |
| Διανυκτέρευση | καμία, οδήγηση μέχρι το σπίτι χωρίς διανυκτέρευση |