Δωμάτιο σε μία ώρα
Στην Ανκόνα δεν κατεβαίνεις από το πλοίο. Σε αποβάλλει εκείνο.
Έξι το πρωί, θόρυβος κινητήρων, ανακοίνωση σε δύο γλώσσες, φως νέον στο γκαράζ που σου λέει πώς δείχνεις. Λίγες ώρες ύπνου, τα υπόλοιπα μισοξύπνιος ανάμεσα στο ντίζελ του πλοίου και σε ένα παιδί που κάποια στιγμή είχε κάτι σημαντικό να ανακοινώσει. Εικοσιτέσσερις ώρες χωρίς ντους. Αλάτι στο πρόσωπο, αλάτι στα μαλλιά, αλάτι μάλλον και στο μπουφάν.
Και μετά, γύρω στις εφτά, το πρώτο που βλέπεις όταν ανοίγει η ράμπα: ένα βιομηχανικό λιμάνι. Η Ανκόνα έχει μια όμορφη πλευρά, αλλά στις εφτά το πρωί δεν σου τη δείχνει από τη ράμπα. Από τη ράμπα σου δείχνει κοντέινερ, γερανούς, λωρίδες φορτηγών, τελωνειακά φυλάκια και μια ροή κυκλοφορίας όπου μια μοτοσυκλέτα με δύο άτομα και αποσκευές είναι το πιο αδύναμο στοιχείο.
Η πρώτη απόφαση της ημέρας ήταν γι’ αυτό και η μόνη σωστή: έξω.
Όχι να ψάξεις καφέ στο λιμάνι. Όχι «λίγο την παλιά πόλη». Έξω από το τέρας, στον ταχείας κυκλοφορίας δρόμο που τρέχει εκεί παράλληλα με την παραλία προς τα βόρεια, έξω από τον μπετονένιο διάδρομο, μέχρι να βρεθεί δεξιά νερό και αριστερά τίποτα που θέλει να σου πουλήσει κάτι. Για δύο μέρες είχαμε δει αυτή τη θάλασσα από την άλλη πλευρά. Τώρα ήταν δεξιά μας.
Το πλοίο για την Ιταλία ήταν ιδέα της Lisa. Η παραλία ήταν δική μου. Κοντά στο Fano - καλά σαράντα χιλιόμετρα, μερικές διασχίσεις οικισμών ανάμεσα - έψαξα μια έξοδο, οποιαδήποτε, και κατέβηκα στο νερό. Σταματήσαμε στην παραλία, ήπια ένα energy drink.
Και τότε είδα το ξενοδοχείο. Στη μνήμη μου ένα μπετονένιο καταφύγιο που είχε δει καλύτερες μέρες. Στη φωτογραφία δεν φαίνεται καθόλου τόσο άσχημο. Σε αντάλλαγμα, ακριβώς στην παραλία: βγαίνεις από την είσοδο και δέκα μέτρα παρακάτω έχει αμμουδιά. «Α, έχει ένα ξενοδοχείο, θα μπω μέσα.»
Ήταν λίγο πριν τις οκτώ. Το check-in είναι στις 15:00. Παγκοσμίως.
Μπήκα παρ’ όλα αυτά. Δύο μοτοσυκλετιστές με πλήρη εξάρτυση, ιδρωμένοι, αλατισμένοι, με την έκφραση ανθρώπων που πέρασαν τη νύχτα σε κατάστρωμα. Ρώτησα. Ο άνδρας στη ρεσεψιόν μάς κοίταξε περίπου δύο δευτερόλεπτα. Δεν μιλούσε αγγλικά, εγώ ιταλικά όχι. Κάπως όμως ήταν ξεκάθαρο τι εννοούσε: σε μία ώρα θα μπορούσαμε να έχουμε δωμάτιο.
Καμία επιβάρυνση. Καμία χρέωση για πρόωρο check-in. Κανένα σηκωμένο φρύδι. Είχε αποφασίσει ότι δύο άνθρωποι που δείχνουν έτσι χρειάζονται μπάνιο, και ότι ένα δωμάτιο που το πρωί είναι άδειο δεν χρειάζεται να μείνει άδειο ως τις τρεις το απόγευμα.
Μία ώρα αργότερα είχαμε το δωμάτιο. Μέσα το κτίριο ήταν όμορφο και μοντέρνο. Το ντους ήταν το καλύτερο της ζωής μου. Αν και μετά από μια νύχτα σε ανοιχτό κατάστρωμα και πάτωμα, μετά τον ιδρώτα στην Κροατία και την αλμύρα, κάθε ντους είναι το καλύτερο του κόσμου.
Μετά: powernap. Δύο ώρες, κατεβασμένα ρολά, ανεμιστήρας αναμμένος, η θάλασσα για ηχητικό υπόβαθρο.
Το απόγευμα η παραλία. Ήταν σχεδόν άδεια, υπολογίζω γεμάτη κατά δέκα τοις εκατό. Ησυχία, μετά από τόσα χιλιόμετρα και μια τέτοια νύχτα.
Δεν κάναμε τίποτα. Πέντε ώρες. Κανένα πρόγραμμα, κανένα αξιοθέατο, καμία φωτογραφία εκκλησίας. Σταθήκαμε στο νερό, βγήκαμε, ξαπλώσαμε, μιλήσαμε, δεν μιλήσαμε, και κάποια στιγμή ο ήλιος κατέβηκε.
Ήταν η μέρα που η διαδρομή έγινε διακοπές.
Η ημέρα 5 σε αριθμούς
| Στοιχείο | Τιμή |
|---|---|
| Απόσταση | 42 χλμ. |
| Εκκίνηση | λιμάνι της Ανκόνας |
| Προορισμός | ξενοδοχείο στην παραλία κοντά στο Fano |
| Περάσματα και υψόμετρο | κανένα, παράκτια πεδιάδα στο επίπεδο της θάλασσας |
| Χώρες | Ιταλία |
| Διανυκτέρευση | ξενοδοχείο κοντά στο Fano, το δωμάτιο συμφωνήθηκε επιτόπου |