Ο καφές, ο φούρνος και ένα πολύ αυθόρμητο πλοίο
Το επόμενο πρωί, στις εφτά, στεκόμουν σε μια ξένη κουζίνα και βίωνα κατάρρευση των βασικών υπηρεσιών.
Καφές δεν υπήρχε.
Δεν θέλω να το υποβαθμίσω. Το διαμέρισμα είχε τα πάντα: κουζίνα, ψυγείο, πιάτα, κατσαρόλες, έναν βραστήρα. Αυτό που δεν είχε ήταν οτιδήποτε από το οποίο να φτιάχνεται καφές. Ούτε μηχανή, ούτε μπρίκι, ούτε καφές σε σκόνη, ούτε κάψουλα, τίποτα.
Άνοιξα τα ντουλάπια, ένα ένα, και κοίταξα πίσω από τις κατσαρόλες. Η Lisa ήταν ακόμα στο κρεβάτι και από το διπλανό δωμάτιο σχολίαζε την κατάσταση. Παραπονιόταν και έβριζε, και είχε δίκιο. Δεν παραθέτω.
Τη λύση την έδωσε ένας φούρνος στο χωριό, που δεν τον είχαμε στοχεύσει. Απλώς ξεκινήσαμε, με το σκεπτικό: ας δούμε τι θα βρούμε. Πέντε λεπτά με τη μοτοσυκλέτα, ένας πάγκος, μια μηχανή, ένας άνδρας που λίγο μετά τις εφτά φτιάχνει ένα εσπρέσο που το πίνεις όρθιος. Ο καφές ήταν καλός - μάλλον επειδή ήταν καφές, και είχαμε ανάγκη. Μαζί ένα γλύκισμα, κάτι σαν σφολιάτα. Καλό, αλλά τίποτα το ιδιαίτερο.
Νότια, αλλά μέχρι πού
Και τότε καθόμασταν εκεί, χορτάτοι και ξύπνιοι, και συνεχίζαμε να μην έχουμε σχέδιο.
Νότια - αποφασισμένο. Μέχρι πού - ανοιχτό. Μαυροβούνιο - θεωρητικά. Ντουμπρόβνικ - πιο πιθανό. Κι ανάμεσά μας και στα δύο υπήρχαν πολλές εκατοντάδες χιλιόμετρα παραλιακού δρόμου που είναι όμορφος, αλλά μέσα στο καλοκαίρι αποτελείται σε μεγάλα τμήματα από τροχόσπιτα και ανυπομονησία. Και μετά; Ο ίδιος δρόμος πίσω; Επιπλέον υπήρχε ένας φίλος στην Ιταλία, που είχα να τον δω πάρα πολύ καιρό, και κάπου πιο πέρα το Stelvio.
Εκείνη που το είπε ήταν η Lisa.
«Κι αν πάρουμε το πλοίο για την Ιταλία;»
Ακολούθησε μια παύση γύρω στα οκτώ δευτερόλεπτα, στην οποία πέρασα από όλα τα επιχειρήματα εναντίον. Δεν υπήρχε κανένα. Αυτό είναι το πλεονέκτημα ενός ταξιδιού με ακριβώς μία προϋπόθεση - η προϋπόθεση είχε εκπληρωθεί. Όλα τα υπόλοιπα ήταν μπόνους, και το μπόνους επιτρέπεται να αλλάζει.
Λοιπόν: πλοίο για την Ανκόνα.
Φεύγει από το Σπλιτ, και από το Pag ως το Σπλιτ είναι 210 χιλιόμετρα. Σε αυτά τα 210 χιλιόμετρα υπήρχε: τίποτα. Σεληνιακό τοπίο, εγκαταλελειμμένοι οικισμοί με μπανγκαλόου, κανένα ξενοδοχείο. Εκείνη τη μέρα παραλίγο να πεθάνω από τη ζέστη.
Αυτό που ακολούθησε ήταν το πιο αναξιοπρεπές κομμάτι ολόκληρου του ταξιδιού, και το περιγράφω αναλυτικά, επειδή το ζει ο καθένας και δεν το γράφει κανείς.
Πού, για όνομα του Θεού, βρίσκεις εισιτήριο για πλοίο σε ένα κροατικό λιμάνι;
Όχι online, όταν το πλοίο φεύγει σε σαράντα λεπτά. Όχι στο τέρμιναλ, που μοιάζει με τέρμιναλ. Υπάρχει ένα κτίριο όπου κάθεται μια ναυτιλιακή εταιρεία που δεν είναι η δική σου. Υπάρχει ένα κοντέινερ με μια πινακίδα σε τέσσερις γλώσσες, καμία από τις οποίες δεν ισχύει πια. Υπάρχει ένας γκισέ που τέτοια ώρα δεν είναι επανδρωμένος, και ένας δεύτερος που είναι επανδρωμένος, αλλά πουλάει καταμαράν. Υπάρχουν τρία πρακτορεία κοντά στο λιμάνι, από τα οποία τα δύο κάνουν ακριβώς αυτό που χρειάζεσαι, και κανένα δεν αναγνωρίζεται απ’ έξω.
Περπατούσαμε κυκλικά με πλήρη εξάρτυση στους τριάντα δύο βαθμούς, εκατό μέτρα πέρα δώθε ανάμεσα σε μπετονένια κολωνάκια, και με κάθε γύρο τα λεπτά λιγόστευαν. Στο τέλος ένας άνδρας που πουλούσε τσιγάρα μας έδειξε με το δάχτυλο τη σωστή πόρτα. Ήταν μια γυάλινη πόρτα σε ένα κτίριο του λιμανιού, και απ’ έξω δεν φαινόταν ότι πίσω της κάθεται ένα γραφείο πλοίων.
Δέκα λεπτά αργότερα είχαμε δύο εισιτήρια.
Χωρίς καμπίνα.
Κατάστρωμα αντί για καμπίνα
Καμπίνες κλείνουν όσοι προγραμματίζουν. Εμείς δεν είχαμε προγραμματίσει. Είχαμε κατάστρωμα. Ανοιχτός αέρας, ξαπλώστρα αν προλάβεις, πάτωμα αν όχι, μια νύχτα ολόκληρη κατά μήκος της Αδριατικής.
Τη στιγμή της κράτησης το θεώρησα αποδεκτό συμβιβασμό. Στις τρεις τη νύχτα είχα άλλη γνώμη.
Η είσοδος στο γκαράζ του πλοίου ήταν η πρώτη μου. Ατσάλινη ράμπα, λαδωμένο οδόστρωμα, κλίση, ένας άνδρας με χειρονομίες από άλλη γλωσσική οικογένεια. Το δέσιμο το έκανε το προσωπικό του πλοίου, και δεν είχα τίποτα να του προσάψω.
Η βραδιά στο κατάστρωμα ήταν όμορφη. Πραγματικά. Ζεστασιά, αέρας, τα φώτα της ακτής που μικραίνουν. Δύο ξαπλώστρες ανάμεσα σε θορυβώδεις οικογένειες με παιδιά, και κάποια στιγμή αποκοιμηθήκαμε.
Η νύχτα ήταν λιγότερο όμορφη. Μέχρι τις τρεις κοιμηθήκαμε στο κατάστρωμα. Μετά έγινε πολύ κρύο και πολύ υγρό, και μετακομίσαμε μέσα, στο λόμπι, στο πάτωμα.
Η ημέρα 4 σε αριθμούς
| Στοιχείο | Τιμή |
|---|---|
| Απόσταση | 210 χλμ., συν το νυχτερινό πλοίο |
| Από - προς | νησί Pag - Σπλιτ, το βράδυ με το πλοίο για την Ανκόνα |
| Περάσματα και υψόμετρο | δρόμος της ενδοχώρας, κανένα πέρασμα |
| Χώρες | Κροατία, τη νύχτα στη θάλασσα με κατεύθυνση την Ιταλία |
| Πλοίο | Σπλιτ - Ανκόνα, κατάστρωμα χωρίς καμπίνα |
| Διανυκτέρευση | στο κατάστρωμα ως τις τρεις, μετά στο λόμπι, στο πάτωμα |