Πάνω από το Grossglockner, με την καταιγίδα στο κατόπι
Στις εφτά ήμουν ξύπνιος. Την καταιγίδα την είχα ελέγξει ήδη το προηγούμενο βράδυ και τη συζητήσαμε στο ξενοδοχείο με άλλους μοτοσυκλετιστές. Το πρωί επιβεβαιώθηκε ξανά: ένα μέτωπο καταιγίδας πλησίαζε, για το απόγευμα πάνω από τις Άλπεις, και θέλαμε να μείνουμε μπροστά του.
Φύγαμε, λοιπόν. Λίγο μετά τις εννιά καθόμασταν στη μοτοσυκλέτα, και ήταν η καλύτερη απόφαση της ημέρας. Αμέσως στην αρχή βρέθηκε στον δρόμο μας μια τεχνητή λίμνη, βρώμικη, αλλά κάπως χαριτωμένη.
Αυτή είναι η πραγματική τέχνη του ταξιδιού με μοτοσυκλέτα, και δεν έχει καμία σχέση με την τεχνική οδήγησης: δεν οδηγείς ενάντια στον καιρό, οδηγείς μπροστά του. Όποιος ξεκινά στις δώδεκα, διαπραγματεύεται στις τέσσερις με μια καταιγίδα ποιος έχει προτεραιότητα. Όποιος ξεκινά στις εννιά, είναι στις τέσσερις διακόσια χιλιόμετρα πιο πέρα και βλέπει όλο το θέαμα από την άλλη πλευρά.
Η μέρα ξεκίνησε στη Γερμανία και τελείωσε στη Σλοβενία. Ανάμεσα βρίσκονταν η Αυστρία και μερικά χιλιόμετρα Ιταλίας, 336 χιλιόμετρα συνολικά.
Κοντά στο μεσημέρι ήρθε το πέρασμα: ο αλπικός δρόμος του Grossglockner, στο ψηλότερο σημείο στα 2.504 μέτρα. Πάνω πυκνή ομίχλη, έντεκα βαθμοί, και εκτός από ένα τείχος ομίχλης δεν φαινόταν τίποτα.
Σε αυτό το ταξίδι έμαθα περισσότερα απ’ όσα τις εβδομάδες πριν.
Το naked δεν είναι το λάθος μηχάνημα για στενές φουρκέτες, αλλά είναι ένα πολύ ειλικρινές. Το τιμόνι είναι στενότερο και χαμηλότερο απ’ ό,τι σε ένα adventure, η θέση του καθίσματος σπρώχνει βάρος προς τα μπροστά, και με συνεπιβάτιδα και αποσκευές το κέντρο βάρους μετακινείται πίσω και ψηλά - η μοτοσυκλέτα δεν θέλει πια να μπαίνει πρόθυμα στη στροφή, αντί γι’ αυτό ανοίγει στην έξοδο.
Και μπροστά κάθεται ένα απολύτως συνηθισμένο ανάποδο πιρούνι. Όχι Telelever, κανένα μαγικό κόλπο: το μπροστινό βυθίζεται στο φρενάρισμα όπως σε κάθε άλλη μοτοσυκλέτα, κάθε ανωμαλία φτάνει αφιλτράριστη στους καρπούς σου, και αν φρενάρεις την τελευταία στιγμή και πολύ δυνατά σε μια φουρκέτα, το βάρος μένει μπροστά και η μοτοσυκλέτα δεν μπαίνει πια στη στροφή. Κανένα δίχτυ ασφαλείας. Μόνο εσύ.
Αυτό που πραγματικά με βοήθησε ήταν ο κινητήρας. Ο boxer των 1250 κυβικών τραβάει από χαμηλές στροφές τόσο καθαρά και τόσο γραμμικά, που στη φουρκέτα δουλεύεις περισσότερο με το γκάζι και λιγότερο με το συμπλέκτη. Συμπλέκτη πάντως θέλει. Για έναν αρχάριο αυτή είναι η πραγματική διαφορά: ένας κινητήρας που στις δύο χιλιάδες στροφές δεν τραντάζεται και δεν σβήνει σού παίρνει στη φουρκέτα ένα μέρος από τη δουλειά στην οποία αποτυγχάνουν οι περισσότεροι - το χέρι του συμπλέκτη, που πρέπει να αποφασίσει ανάμεσα στο να τον αφήσει να γλιστρά και στο να τον αφήσει να δαγκώσει, ενώ την ίδια στιγμή συμβαίνουν όλα τα υπόλοιπα.
Και η Lisa πίσω μου ακολουθούσε. Από το πρώτο χιλιόμετρο. Ένας συνεπιβάτης που στην κλίση πιέζει προς την αντίθετη μεριά κάνει από μία μονάδα δύο συστήματα που τσακώνονται για τον ίδιο άξονα. Εκείνη δεν το έκανε ποτέ. Μέχρι σήμερα δεν ξέρω αν ήταν ταλέντο ή απλώς άρνηση να ανακατευτεί.
Στην κορυφή διάλειμμα. Η Lisa τράβηξε φωτογραφίες. Σε καμία δεν υπάρχει θέα, σε όλες υπάρχει το τείχος ομίχλης.
Μετά κάτω προς το Heiligenblut και παρακάτω ως το Oberdrauburg, για μεσημεριανό διάλειμμα, καλά μιάμιση ώρα. Ύστερα μέσα από την κοιλάδα Gailtal στην Καρινθία, στο Tarvisio για λίγο Ιταλία. Λίγο πριν το Predel υπάρχει μια λίμνη, η Lago del Predil. Εκεί σταματήσαμε και ξεκουραστήκαμε λίγο λιγότερο από μισή ώρα δίπλα στο νερό. Μετά πάνω από το Predel, 1.156 μέτρα, το σύνορο με τη Σλοβενία. Σε μια χώρα που έχει να δείξει έναν από τους ωραιότερους και έναν από τους πιο ειλικρινείς δρόμους της Ευρώπης.
Ο ποταμός Soča
Όποιος δεν ξέρει την κοιλάδα: το νερό είναι τιρκουάζ. Όχι «τιρκουάζ» όπως στα τουριστικά φυλλάδια, αλλά σαν σφάλμα στην απόδοση των χρωμάτων, ένα πρασινογάλανο που δεν θα έπρεπε να ανήκει σε ποτάμι. Οφείλεται στην ασβεστολιθική σκόνη, αλλάζει με το φως, και τα πρώτα είκοσι χιλιόμετρα τα οδηγείς κοιτώντας συνεχώς, παρόλο που δεν πρέπει.
Και μετά είναι οι πινακίδες.
Μια μοτοσυκλέτα, γερμένη, στα κόκκινα. Δεν χρειάζεται κείμενο. Οι Σλοβένοι έπαψαν κάποια στιγμή να διατυπώνουν ευγενικά και βάζουν πια πικτογράμματα που μοιάζουν να λένε «Προσοχή, οι μοτοσυκλετιστές πέφτουν». Τακτικά. Δεν είσαι κάτι το ιδιαίτερο.
Μπορεί κανείς να γελάσει. Εγώ γέλασα. Η δική μου ατάκα: «Εμείς όμως δεν πέφτουμε. Μας παίρνουν σβάρνα.» Μέχρι που μου εξήγησε κάποιος το βράδυ τι ακριβώς γράφουν αυτές οι πινακίδες - σε λίγο.
Ο λόγος για τις πινακίδες δεν βρίσκεται στο οδόστρωμα και μόνο εν μέρει στις στροφές. Βρίσκεται στους ντόπιους.
Ο δρόμος ελίσσεται σε μεγάλα τμήματα κατά μήκος ενός βράχου, και σε μια σειρά από στροφές η είσοδος της στροφής κρύβεται πίσω από μια βραχώδη προεξοχή. Δεν βλέπεις μέσα. Μπορείς μόνο να μαντέψεις.
Ο τουρίστας κάνει σε αυτή την περίπτωση το λογικό και το λάθος ταυτόχρονα: μένει μακριά προς τα έξω, γιατί το έξω υπόσχεται καλύτερη ορατότητα, και έτσι γίνεται αργός, άκομψος και απρόβλεπτος. Ο ντόπιος κάνει το παράλογο και το σωστό: ξέρει τη στροφή απέξω, την κόβει, παίρνει την ιδανική γραμμή και έχει περάσει πριν προλάβει να γεννηθεί το ερώτημα. Τη διαφορά στην τεχνική οδήγησης την αναγνωρίζεις από την πινακίδα κυκλοφορίας.
Δύο στυλ οδήγησης, η ίδια στροφή, καμία κοινή παραδοχή. Αυτό πάει καλά μέχρι ο ντόπιος να συναντήσει στη βραχώδη προεξοχή τον τουρίστα που ακριβώς εκεί στέκεται έξω στη μέση και φρενάρει.
Έτσι προχωρήσαμε μέσα στην κοιλάδα, στροφή τη στροφή, μέχρι που έπεσε το βράδυ και χρειαζόμασταν κρεβάτι.
Το ξενοδοχείο το βράδυ βρισκόταν κοντά στο Nova Gorica, την πόλη ακριβώς στα σύνορα με την Ιταλία. Πήγαμε με σιγουριά, με το GPS. Ένα κτίριο που έδειχνε ξεκάθαρα πιο ακριβό απ’ όσο ήμουν διατεθειμένος να υπολογίσω.
Και τότε ήρθε μια έκπληξη, στην οποία χρειάστηκε να αναθεωρήσω ένα κλισέ.
Premium, ναι - αλλά χωρίς τις γερμανικές premium τιμές. Για όσα προσφέρονταν, το ποσό στη ρεσεψιόν ήταν φθηνό. Επιπλέον πήρα κάτι που κανένα ξενοδοχείο στη Γερμανία δεν θα το σκεφτόταν καν: μου επέτρεψαν να παρκάρω τη μοτοσυκλέτα ακριβώς δίπλα στην κύρια είσοδο. Όχι στο πάρκινγκ. Όχι «πίσω, εκεί έχει ένα στέγαστρο αυτοκινήτων». Δίπλα στην είσοδο, στο οπτικό πεδίο της ρεσεψιόν, κάτω από τη μαρκίζα.
Και ενώ ακόμα συμπλήρωνα το έντυπο, είπα στον άνθρωπο πίσω από τον πάγκο για τον υπέροχο δρόμο και για την αστεία σήμανση. Εκείνος είπε, χωρίς να σηκώσει το βλέμμα, με τον τόνο κάποιου που διαβάζει πρόγνωση καιρού:
«Αυτός είναι ο πιο επικίνδυνος δρόμος ολόκληρης της χώρας. Κάθε μήνα τουλάχιστον ένας νεκρός.»
Καμία μομφή. Κανένα κήρυγμα. Κανένα «να προσέχετε». Μόνο ένας αριθμός, που προφανώς χρειαζόταν να τον πει αρκετά συχνά ώστε να τον λέει χωρίς έμφαση.
Εκείνο το βράδυ έμεινα στη βεράντα περισσότερο απ’ όσο σκόπευα. Για πρώτη φορά σε αυτό το ταξίδι σκέφτηκα ότι τα πικτογράμματα στην άκρη του δρόμου δεν είναι διακοσμητικά.
Η ημέρα 2 σε αριθμούς
| Στοιχείο | Τιμή |
|---|---|
| Απόσταση | 336 χλμ. |
| Εκκίνηση | Inzell |
| Προορισμός | κοντά στο Nova Gorica |
| Περάσματα και υψόμετρο | αλπικός δρόμος του Grossglockner, ψηλότερο σημείο 2.504 μ., Predel 1.156 μ. |
| Χώρες | Γερμανία, Αυστρία, Ιταλία, Σλοβενία |
| Μεσημεριανό διάλειμμα | Oberdrauburg, καλά μιάμιση ώρα |
| Διανυκτέρευση | ξενοδοχείο κοντά στο Nova Gorica |